RT @agatadiduszko: Jak pisalam👇Rzecznik Praw Dziecka nie stawił się na sejmowej komisji w spr koniecznych zmian które mogą zapobiec katowaniu dzieci w domach. Najwyraźniej byl zajęty tym co widzicie na drugim obrazku. Nie do wiary🤦😠 #Pawlakmusiodejść Dzieci potrzebują prawdziwego Rzecznika! 23 May 2023 19:04:17 Dla rządu PIS najważniejszym problemem związanym z kryzysem na białoruskiej granicy wydaje się być dostęp niezależnych dziennikarzy do terenów przygranicznych. Tymczasem agencje światowe korzystają bez ograniczeń z dostępu po białoruskiej stronie, a Łukaszenko pęka ze śmiechu Jedna z tych rozmów, które zapamiętam na całe życie. Nie tylko dlatego, że światło zgasło w połowie 😀🔥 | 82 comments on LinkedIn Z tymi, co niegdyś Lyrics: Na bitach szyfry, a w głowach mętlik / Z tymi co niegdyś szukamy swego domu w świecie z odrapanej cegły / Wśród stóp i werbli cały bruk tym tętni / To nie „To jest niesamowite, to są naprawdę takie momenty kiedy ma się dreszcze.”~Więckiewicz . 17 Nov 2022 21:30:59 Marcin Prokop nie wahał się rozmawiać z Wojewódzkim, gościem w programie "Z tymi co się znają", absolutnie o wszystkim. Było co nieco o karierze – tej medialnej i tej reklamowej, o kobietach, starzeniu się. - Czuję się jakbyśmy kręcili "Kler 2: Spowiedź" – podsumował naczelny satyryk polskiej telewizji. 6.9K views, 118 likes, 16 loves, 7 comments, 6 shares, Facebook Watch Videos from Marcin Prokop: właśnie wystartował nowy sezon mojego programu "z tymi, co się znają". 蘭 bierzcie i oglądajcie! na Znalazłem się na intensywnej terapii. Złapałem gdzieś paskudną infekcję. Byłem 24 godziny od śmierci. Nie mówiliśmy ludziom, co się ze mną dzieje. Lekarze powiedzieli mi, że mój stan jest tak poważny, że placówka nie ma odpowiedniego sprzętu, aby sobie poradzić z tym problemem - mówił w rozmowie z Grahamem Nortonem w BBC1. kadr z serialu ‘Behawiorysta’, Marzena Kipiel-Sztuka kadr z serialu ‘Behawiorysta’, Marzena Kipiel-Sztuka kadr z serialu ‘Behawiorysta’, Robert Więckiewicz, Marzena Kipiel-Sztuka kadr z serialu ‘Behawiorysta’ Player nie przestaje zaskakiwać. W nowym roku możemy liczyć na nowe produkcje. Żyjemy pod rządami idiotów, którzy są przekonani, że mają rację. Cały świat się myli, tylko oni, pod kierownictwem nieomylnego geniusza politycznej strategii wiedzą co i jak trzeba zrobić yMXf. Sprawdzamy pogodę dla Ciebie... 15:06Interesują mnie bohaterowie z problemami. Rozmowa z Robertem WięckiewiczemUwielbiają go widzowie i reżyserzy, dziennikarze zaś… trochę się boją wywiadów z nim. Robert Więckiewicz, odtwórca głośnych ról w filmach takich jak "Vinci" czy "Wałęsa. Człowiek z nadziei." jest gościem Marcina Prokopa w Browarze Namysłów w najnowszym odcinku programu "Z tymi co się znają". 18:38Ile zarabiają polscy aktorzy? Widełki są bardzo duże. Od 200 zł do 12 tys. za dzień zdjęciowyGdy pytam aktorów o zarobki, wszyscy nabierają wody w usta. Trudno im się dziwić. Zarobki są w Polsce tematem tabu, a w tym zawodzie umowy w szczególności są najeżone restrykcyjnymi klauzulami poufności. Jak dowiaduje się Wirtualna Polska, widełki wahają się od kilkuset złotych do nawet 12 tys. złotych za dzień pracy na planie filmu lub serialu. Największe zarobki są w reklamie – za udział w kampanii reklamowej gwiazdy pierwszego formatu mogą rocznie inkasować nawet milion 18:38"3": Smarzowski chce rozliczyć polski Kościół. W obsadzie Janusz GajosNa początku sierpnia ruszyły zdjęcia do nowego filmu Smarzowskiego. Po "Wołyniu" reżyser postanowił opowiedzieć o współczesnych problemach Kościoła katolickiego i najprawdopodobniej znajdzie się w nim wątek dotyczący pedofilii. Zdjęcia do filmu będą trwały 60 dni, sporo jak na polskie także: Marcin Prokop od lat uznawany jest za jednego z najlepszych polskich konferansjerów i prowadzących, a od kiedy przeprowadza autorskie wywiady w programie "Z tymi co się znają" publikowanym w serwisie YouTube, także dziennikarzy. Wysublimowane poczucie humoru, cięte riposty, ciekawe anegdoty i celne spostrzeżenia dodają rozmowom animuszu i przyciągają najróżniejszych odbiorców. Prokop nie tylko "poruszył niebo i ziemię" w pierwszym sezonie „Z tymi co się znają”, kiedy rozmawiał z Mirosławem Hermaszewskim – jedynym Polakiem, który był w kosmosie, ale także sprowokował do nietypowej reakcji Roberta Więckiewicza w drugiej edycji swojego sezon internetowego programu Marcina Prokopa obnażył przed fanami formatu nieznane dotąd strony polskich gwiazd. Kortez przyznał, że w młodości zamykał się w pokoju i słuchał fortepianowych koncertów:„Zawsze byłem zakochany w fortepianie. Chciałem być fortepianistą, ale nie było fortepianu w chacie. Bardzo często było tak, że zamykałem się w domu i słuchałem fortepianowych koncertów. Było 28 stopni, koledzy grali w piłkę, a ja miałem fazę na Chopina. Ale po tej fazie na Chopina przyszła faza na fajkę, wino i koszykówkę. Nigdy nie byłem outsiderem, ale zawsze byłem trochę wycofany” – wyznał szczerze. W jednym z odcinków pojawiła się także Wróżka Oriana, która zdradziła, że kiedyś w jej mieszkaniu pojawił się cień, który był podobny do gospodarza show: "Oczyszczałam hotel. Coś się przykleiło, coś za mną polazło. Czułam, że coś jest w domu. Przewróciłam się na drugi bok i zobaczyłam cień mężczyzny, taki sunący. Był Twojego wzrostu, miał długie ręce i długie nogi" – opowiadała Bedoes Browar Namysłów uznał za idealne miejsce na zwierzenia. W rozmowie z Prokopem wyznał, że w szkole nie był lubiany – dzieci wyśmiewały go z powodu tuszy i braku ojca. Ostatecznie musiał przejść na nauczanie indywidualne ze względu na fobię społeczną. Przez jakiś czas leczył się psychiatrycznie. Muzyk "nawrócił się" u Prokopa i zapewnił, że od teraz "zamierza mówić same mądre rzeczy": "Chcę pokazać, że ze wszystkiego można wyjść, ze wszystkim można sobie poradzić. Chcę być motywacją dla ludzi" – kolejnego odcinka był ceniony w Polsce pisarz Jakub Żulczyk. Jego książka „Ślepnąc od świateł” stała się bestsellerem, a dzięki wciąż rosnącej popularności dzieła doczekała się nawet ekranizacji. Serial, podobnie jak książka, zebrał najlepsze recenzje od krytyków i widzów i został nagrodzony Orłem w kategorii „Najlepszy filmowy serial fabularny”. Nic dziwnego, że Marcin Prokop chciał poznać sekretne sposoby Żulczyka, do których ucieka się podczas tworzenia. Jego odpowiedź zaskoczyła prowadzącego, ponieważ pisarz nie uznaje czegoś takiego jak „wena”:„Jak się utrzymujesz z tego, co robisz, to nie ma czegoś takiego jak wena. Nie ma czegoś takiego jak natchnienie. Wena to jest dzień, w którym ja mam wyjątkowo dobre samopoczucie, że chce mi się pracować i nie muszę się specjalnie zmuszać, żeby otworzyć komputer i siąść do roboty. Gdybym ja miał czekać na wenę, to bym pracował raz w miesiącu” – powiedział z pełnym luzem jakość naszego artykułu:Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze jest spoko. Bardzo pracowity ciekawe sa te wywiady, polecam obejrzec Lubię Prokopa i wybór rozmówców dla mnie idealny, obejrzę No wszystkie nowe komentarze. CyklicznieNie. Nie znam produktu który tu reklamujecie soryNajnowsze komentarze (22)Reklama programu? Dobry pomysł, nie jak ja ten-teguje, naprawde nie stac browaru namysłow na coś bardziej kreatywnego niż na gwizdy z śniadaniówek i wojewódzkiego ?Niestety, ale tylko (poli)techniczna inteligencja różni człowieka nie tylko od zwierzęcia, ale też zdalnie, programowo sterowanej maszyny. Pustaków(nawet razem wziętych) nic nie różni od stołowej nogi, za to wszystko od wszystkie nowe komentarze. CykliczniePudel, a nie łaska wspomnieć o chyba najlepszym wywiadzie z doktorem Jerzym Pobochą. Słynny psychiatra jest fantastycznym rozmówcą, zdradza tajemnice zbrodniczych umysłów. lubię ten kanał. Zachwycił mnie wywiad z Kubą sam celebryta jak każda pozbawiona rozumu i władz umysłowych międzynarodowa osoba publiczna oraz jej pudel nie podpisuje artykułów sponsorowanych, że są sponsorowane? To w ogóle legalne?No i nakrecil swietna reklame z Welman cos o butach! Zawsze sie smieje!! Najlepsza reklama w tv!!Artykuły sponsorowane należy podpisywać. Od razu widać, że tekst był pisany przez kogoś z zewnątrz. Wywiady są fakt w porządku, ale na pewno ta seria nie jest „nowa”. Zobaczcie wywiad z Kubą Wojewódzkim i jaki jest w nim normalny - wtedy zdacie sobie sprawę jak bardzo nakłada maskę w wiedziałam, że taki jest, ale teraz z pewnością oglądne, uwielbiam poczucie humoru prokopaLubię Prokopa i wybór rozmówców dla mnie idealny, obejrzę fot. ONS Robert Więckiewicz, 41 lat, aktor, który w kinie grywa na ogół tego złego: gangstera („Świadek koronny”), złodzieja („Vinci”), zdradzającego żonę cwaniaczka („Ile waży koń trojański?”). Ożenił się grubo po trzydziestce, na studiach aktorskich we Wrocławiu słynął nie wybitnymi interpretacjami, ale romansami i swobodnym trybem życia. Karierę zaczynał na deskach Teatru Polskiego w Poznaniu. Przełomem w jego życiu zawodowym był jednak dopiero przyjazd do stolicy, a konkretnie rola geja w „Shopping and Fucking” w reżyserii Pawła Łysaka. Dzięki niej dostał propozycję pracy w Teatrze Rozmaitości, gdzie z kolei wypatrzył go Andrzej Saramonowicz. On i Juliusz Machulski są reżyserami, z którymi Więckiewicz najczęściej spotykał się na planie, stąd przylgnęła też do niego łatka aktora od komedii. Szansą na ostatecznie odcięcie się od komediowego i gangsterskiego emploi są dwie dramatyczne produkcje, które właśnie realizuje: „Grom” i „Tajemnica Westerplatte”.Rozmowa odbyła się 11 lutego 2008 roku w Warszawie– To dlaczego „raczej chce się pan ukrywać”? Robert Więckiewicz: Nie ukrywać, mieć spokój. – Może trzeba zmienić zawód, jak się chce mieć spokój? Robert Więckiewicz: A co ma piernik do wiatraka? – Dziś pan ma taki zawód, że publika chce przeżywać nie tylko pańskie role, ale także pańskie życie. Robert Więckiewicz: Publiczność ma szansę obcowania ze mną poprzez ekran i poprzez scenę. – Aktorzy coraz bardziej żyją publicznie własnym życiem, własnymi problemami osobistymi niż swoją grą. Publika ma okołohollywoodzkie nadzieje, że pozna gwiazdy... Robert Więckiewicz: I to jest straszne.– Podboje miłosne czynione na boku? Robert Więckiewicz: To było w zamierzchłej epoce.– Że to wszystko pozna, że jak już jest pan aktorem, to i to im pan da... Robert Więckiewicz: Że jestem ich. Ale ja nie chcę tak. Chcę po prostu sobie chodzić na zakupy na Saskiej Kępie do budek, do mojego warzywniaka, nie chcę zatrudniać osobnej osoby do sprzątania, osobnej do zakupów, osobnej do prowadzenia samochodu. Nie chcę się wpisywać w taki trend plotkarski. Poza tym jestem dosyć nudną osobą. Nie ma we mnie pierwiastka skandalisty.– A wszyscy mówią, że jest pan duszą towarzystwa, czyli nudną duszą towarzystwa? Robert Więckiewicz: Otwieram się w bezpiecznym otoczeniu, nie w gronie dziennikarzy, paparazzich i postronnych osób.– To już wiem, dlaczego nigdy mnie pan nie zaprasza. Robert Więckiewicz: Zapraszam, tylko że u mnie nie można palić, mieszkamy dwa kroki stąd, zobaczyłby pan ogródek...– A sam pan ten ogródek pielęgnuje? Robert Więckiewicz: Jeszcze nie zdążyłem, ponieważ nastała zima, a wcześniej był remont elewacji, roboty budowlane.– Można było chociaż drzewka ogacić na zimę. Robert Więckiewicz: To zrobiłem, ale muszę wyciąć jedną starą gruszę i w ogóle ogródek przeorać. Będzie fajnie, „grylik” będzie. – Czyli jest pan mieszczaninem właściwie? Robert Więckiewicz: Tak, mieszkam w przedwojennej kamienicy i cenię sobie spokój. Mój zawód wymaga ode mnie, że muszę się co jakiś czas na chwilę zamieniać w kogoś innego. Potem znowu muszę stać się sobą i muszę mieć miejsce, gdzie mogę to zrobić. – Po to są potrzebne ogródek i robienie zakupów? Robert Więckiewicz: Po to jest potrzebne życie. Jak już się wstaje rano, to trzeba coś robić. Oczywiście można się położyć z powrotem, ale wtedy też coś się robi. Wstaję, jem śniadanie i patrzę, co by tu zrobić po prostu. Mam jeszcze jakieś 30 lat przed sobą i zastanawiam się, co z tym zrobić. – No i...? Robert Więckiewicz: No i tak trochę mnie niesie, rzadziej sam tym steruję. Łatwiej mi mówić „nie”, niż coś inicjować.– Wcześniej był pan inny? Robert Więckiewicz: Wcześniej chciałem się wgryźć w życie, poczuć, że żyję. Dlatego wcześnie wyjechałem z domu, od rodziców, żeby poczuć, jak się dostaje w dupę, zawsze bardzo chciałem tak porządnie dostać w dupę. – Marzenie się spełniło? Robert Więckiewicz: Poniekąd tak, w Poznaniu po szkole aktorskiej były momenty trudne.– Że nie było co jeść? Robert Więckiewicz: Nawet tak, a to oczywiście było związane z pracą, bo jak się nie pracuje, to nie ma co jeść.– Ale dostać w dupę to znaczy też być upokorzonym? Robert Więckiewicz: To też się zdarzało, do tego stopnia, że myślałem o tym, żeby to wszystko rzucić. Miałem moment zwątpienia, kiedy siedziałem, zresztą u naszego wspólnego znajomego, w kawiarence Za Kulisami w Poznaniu i przeglądałem w poniedziałkowej „Wyborczej” dodatek „Praca”... – Zawody jakie? Robert Więckiewicz: Różne, głównie akwizycja. Rozprowadzanie japońskich aparatów fotograficznych... Też dlatego, żeby osiągnąć taki punkt dna, z którego jak się odbiję, to będę mógł powiedzieć, że zrobiłem to sam.– A największe upokorzenie, jakie pan przeżył? Robert Więckiewicz: To były porażki zawodowe.– Że nie głaskali po głowie czy że reżyser pana skopał? Robert Więckiewicz: Nie, sam miałem poczucie, że mogło być lepiej, ale było fatalnie z różnych powodów. Jestem Rakiem, a znajomi, którzy się na tym znają, mówią: Raki są bardzo wrażliwe.– Co pan z przyjemnością powtarza. Robert Więckiewicz: Tak. I nawet to w sobie znajduję. Boli mnie brak akceptacji. [Podczas autoryzacji bohater domagał się, żeby zaznaczyć, że się tu śmiał]. – Czy upragnionym dnem okazał się przyjazd do Warszawy, gdzie nic na pana nie czekało? Robert Więckiewicz: To było już drugie dno. Pierwszym był wyjazd z domu i chęć zrobienia czegoś innego niż pół mojej rodziny, czyli pozostanie w Nowej Rudzie i bycie górnikiem. Oczywiście wtedy nie zdawałem sobie sprawy z różnych pokus, które mogą się zamienić w zagrożenie. A te przenosiny do Warszawy to była kompletna partyzantka, tutaj rzeczywiście nikt na mnie nie czekał. A później miałem dużo szczęścia po prostu. Już nie miałem nic do stracenia w Poznaniu, więc to była jedyna właściwie słuszna decyzja. – W Warszawie już myśli o akwizycji nie było? Robert Więckiewicz: Nie. Najgorsze było dosyć jałowe pół roku, a później karta jakoś się odwróciła. Wtedy działałem pod wpływem impulsu. Na przykład przedstawienie „Shoping and Fucking” było takim impulsem, szansą zaistnienia tutaj. Rzuciłem się na głęboką wodę – i to poskutkowało. Dzisiaj jestem bardziej zachowawczy. – Bo? Robert Więckiewicz: Bo jestem starszy, bo przyzwyczaiłem się do poczucia bezpieczeństwa.– A co daje takie poczucie? Robert Więckiewicz: Zapewnienie sobie i rodzinie możliwości rozwoju. – Jest pan takim XXI-wiecznym konsumentem? Robert Więckiewicz: Mój telewizor kupiłem w lutym 1993 roku.– I targał go pan z Poznania do Warszawy? Robert Więckiewicz: Tak, to bardzo dobry telewizor, tylko że mały. Nie rzucam się, nie jestem gadżeciarzem.– Jakieś męskie kosmetyki? Robert Więckiewicz: Mydło Clinic do twarzy w tubie, Calvin Klein Man – to wszystko.– Serum opóźniające moment starzenia? Robert Więckiewicz: Ja już się nie wygładzę. Może parę rzeczy bym zmienił w swojej gębie, ale ona nie jest taka najgorsza. Właściwie to dzięki niej tak naprawdę jestem w tym miejscu.– Że brzydka taka? Robert Więckiewicz: Tak, że taka brzydka. Więc po co to wygładzać, przecież tutaj, gdzie mnie uderzył meteo-ryt, to już nic z tym nie zrobię.– Meteoryt? Robert Więckiewicz: Tak.– Jak pana uderzył? Robert Więckiewicz: To banalna historia, po prostu uderzył mnie meteoryt.– A skąd pan wie, że to był meteoryt? Robert Więckiewicz: Bo przyjechała komisja, zbadali kamień i okazało się, że jest pochodzenia kosmicznego.– Czyli zetknął się pan z kosmosem... Robert Więckiewicz: Więc jestem w jakimś sensie kosmitą...– To przydało panu siły i wiary w siebie? Robert Więckiewicz: Czułem się naprawdę jak He-Man, mimo że dwa tygodnie spędziłem w szpitalu. – A ile kobiet zmiękło na wieść o tym kosmicznym zderzeniu? Robert Więckiewicz: Opowiadałem to jednej kobiecie, lecz ona oczywiście w to nie uwierzyła. Ale z kobietami tak jest, że jak im się mówi prawdę, to one nie wierzą. Nie brałem nikogo „na meteoryt”. Mógłbym zostać posądzony o lekką fiksację.– Więc pańskim zdaniem jak najłatwiej zdobyć kobiety? Nie meteoryt, więc może dzieciństwo, kopalnia... Robert Więckiewicz: Nie czuję się tu specjalistą. Zazwyczaj jak już coś sobie układałem w głowie, to nigdy nie wychodziło, mimo że w gruncie rzeczy jestem odtwórcą, o wiele lepiej się czuję z tekstem już napisanym, który tylko przyswajam, niż gdybym miał coś sam wymyślić. W związku z tym zrezygnowałem z gotowych recept, bo one się nie sprawdzały. Zazwyczaj działa tak zwana dyspozycja dnia, jak to mówią nasi komentatorzy sportowi.– Grywał pan i śpiewał jako młody człowiek pieśni Leonarda Cohena. To działało zawsze, z tego, co pamiętam. Robert Więckiewicz: Ale to było, kiedy byłem jeszcze w wieku przedkonsumpcyjnym i traktowałem to bardzo uczciwie i czysto. – Co w tym wypadku oznacza uczciwość? Robert Więckiewicz: Jak już dla kogoś zagrałem, to po to, żeby zagrać. Raczej się popisać swoimi umiejętnościami, niż żeby ewentualnie z ich efektu korzystać. Później czasem byłem zaskakiwany, ale intencje były czyste... – Jednak czyniły szkody w organizmie kobiet. Robert Więckiewicz: Wtedy cieszyłem się, że mi wychodzi granie na gitarze i że mogę użyć swego aksamitnego głosu. – Chropawego, aksamitnego głosu. Robert Więckiewicz: Aksamit leciutko przetarty papierem ściernym.– Jest pan, albo chciałby być, takim mężczyzną, o którym napisał Leonard Cohen: „Słyszałem o mężczyźnie, który słowa wypowiada tak pięknie, że może mieć każdą kobietę, ledwo tylko wypowie jej imię. Jeżeli milczę, leżąc u twojego boku, to tylko dlatego, że słyszę jego kroki i chrząknięcia pod naszymi drzwiami”. Robert Więckiewicz: Nie, ja bardzo późno zorientowałem się, że to działa. A zorientowałem się w bardzo prosty sposób. Niektóre kobiety mówiły mi: ale ty masz głos! A wracając do różnych strategii i dyspozycji dnia, to czasami miałem taką dyspozycję dnia, że w ogóle się nie odzywałem, i to też działało. Nie odzywałem się, a później coś mówiłem, na przykład: dobrze. I wtedy to „dobrze” wybrzmiewało jak te chrząknięcia i kroki.– Ale w tym tekście Cohena jest też strach mężczyzny, który czeka, że pojawi się drugi, który właśnie nic nie musi robić, musi się tylko odezwać, fatum dla trwałych związków. Robert Więckiewicz: Tu nie o to chodzi chyba, bo to jest kwestia decyzji – jak się powiedziało „a”, to trzeba powiedzieć „b” i tyle. To jest proste.– Na tym polega monogamia? Robert Więckiewicz: Później jest „c” i później jest „d”. Jak się dojdzie do „ż”, to wtedy można się zastanawiać. – No bo „ż” – Żakowski – namysł. Robert Więckiewicz: A jak się skończy alfabet, jak się kończy konsekwencja, to wtedy się zaczyna kosmos. – Tak łatwo być monogamistą? Robert Więckiewicz: Wszędzie czyha pokusa, więc niełatwo, ale sprawia to przyjemność. – Monogamia to jest wybór, którego człowiek świadomie dokonuje, czy to się dzieje po prostu, że człowiek się staje monogamistą? Robert Więckiewicz: Musiałbym mówić o sobie, bo siebie znam najlepiej. Więc musiałbym mówić o swoim życiu, o swoich myślach, czego nie lubię, bo co ja mam powiedzieć...– Jak jest. Robert Więckiewicz: Myślę, że może to być spowodowane zasadami.– A monogamista ze strachu? Że się świat zbudowany z mozołem rozsypie... Robert Więckiewicz: Ale to chyba wynika z tych zasad. To jest problem, bo czy ten, który przestrzega zasad, jest odważny, czy też boi się i dlatego ich przestrzega? Można też przestrzegać zasad dla przekory, ponieważ większość ludzi ich nie przestrzega, i tak się wyróżnić. Można oczywiście wierzyć bardzo głęboko w te zasady i wtedy problem nie istnieje, ale do momentu, kiedy pojawia się zwątpienie, a ono zawsze się pojawia. Ja ciągle wątpię w jakiś sposób w siebie, właściwie w każdej dziedzinie życia. Zaraz, co to za jakaś szczera rozmowa... – A dlaczego nie ma taka być? Robert Więckiewicz: Nie umiem się przyzwyczaić do tego, że jestem w tym punkcie, w którym jestem, nie mówię tylko o sprawach zawodowych, że to wszystko się jakoś udaje, że nie mogę narzekać, że w miarę harmonijnie się toczy to moje życie. I skąd więc myśli, czy moje wybory i to, co robię, są właściwe, czy nie należałoby czasami zrobić inaczej... Czy to, że jest w miarę dobrze, wywołuje myśl o możliwej karze, katastrofie, bo przecież tak nie może być, że wszystko się udaje? To sięga znacznie głębiej, tam gdzie pojawia się pytanie: po co w ogóle się jest? – Po co jest Więckiewicz? Robert Więckiewicz: Najprościej byłoby odpowiedzieć, że po to, żeby był następny Więckiewicz. – Jakoś nie wierzę. Robert Więckiewicz: To też jest dobry powód. – Może tylko alibi? Robert Więckiewicz: Ale on już jest. Gdybym był aktorem nie w Warszawie, tylko w mniejszym mieście, i kompletnie nierozpoznawalnym, to też bym był aktorem.– A czy dzisiaj męczy pana jakaś tęsknota za czymś, co jest gdzie indziej? Robert Więckiewicz: Chyba już nie, ten moment minął, choć oczywiście istnieje potrzeba, żeby grać raczej w fajnych filmach i dobrych przedstawieniach niż w złych, bo to mi wypełnia życie.– Ta „fajność” to jest tylko materia scenariusza czy może też polegać, jak 25–30 lat temu, na zmienianiu rzeczywistości? Robert Więckiewicz: Nie wierzę w to, że można zmienić w jakiś sposób rzeczywistość rolą w filmie lub w teatrze. Nie mają już takiej siły oddziaływania jak w latach 70. czy 60. – Może to wasza wina, aktorów, że nie potraficie tak zagrać, żeby przykuć nas, wychłostać... Robert Więckiewicz: Decydujące jest to, czego dzisiaj chce publiczność, na co czeka.– A nie to, co wy byście chcieli jej dać? Robert Więckiewicz: Jest taki krąg ludzi, aktorów, którzy chcieliby dać to, o czym mówimy, czyli może w jakiś sposób zmieniać tę rzeczywistość, tylko nie mają narzędzi. Bo to, czego chce publiczność, jest banałem, gubieniem czasu. Publiczność chce mieć produkty do skonsumowania. A przy okazji skonsumować aktorów, ich ciąże i romanse – i to jest powód, dla którego chcę się schować, nie być w tym, co jest najłatwiejsze, co jest na wyciągnięcie ręki, co kosztuje złotówkę w kiosku i po którego zakupie pani Hela jest tysiąc razy lepiej poinformowana o życiu różnych osób publicznych niż ja, bo ja tego nie czytam, ja tego nie chcę. Nie chcę przykładać ręki do tego, co jest najłatwiejsze i co wygląda jak nieapetyczne nażeranie się bezsensownymi informacjami.– W wielu filmach grał pan postaci mroczne, brutalne, stosujące przemoc, pański bohater zabijał. Mam takie osobiste przekonanie, że strasznie łatwo – właściwie większość z nas by to potrafiła – taką granicę przemocy przekroczyć i zabić, uderzyć co najmniej. Czy grając, myślał pan: ja też bym tak potrafił, mógł? Robert Więckiewicz: Nie, mnie to przychodzi o tyle łatwo, że ja w normalnym życiu jestem człowiekiem spokojnym. Trzeba by cofnąć się do młodości, kiedy byłem rozrabiaką...– Bił się pan wtedy często? Robert Więckiewicz: Tak i lubiłem to, miałem takie poczucie, że jestem silniejszy. Lubiłem tak zwany posłuch, świadomość, że ty mi nie zagrażasz i o tym wiesz. – To wymaga stosowania przemocy. Robert Więckiewicz: Oczywiście, że wymagało, więc ja to musiałem sobie wywalczyć, o czym świadczy też moja twarz poniekąd. Lubiłem się bić. – Co jest w tym przyjemnego? Robert Więckiewicz: Wygrywanie.– A czy były takie momenty, w których już pan przeciwnika pokonał, ale nie przestawał go bić? Robert Więckiewicz: Nie! Biłem się do 18. roku życia, później to wyparowało, poszedłem dalej. Zwykle kończyło się to jednym albo dwoma konkretnymi strzałami i to mi wystarczało.– Pytam o to, czy dotknął pan takiej mrocznej części samego siebie, kiedy bije się innego w jakimś ciemnym amoku, nie przestając. Robert Więckiewicz: Nie, nigdy nikogo nie skatowałem, nie czerpałem z tego zwierzęcej satysfakcji. To były sytuacje ustawiające status bądź sytuacje podyktowane samoobroną. Ale wiem, o co pan pyta... Może dlatego opowiedziałem tę historię, ponieważ później odpłynął ten rodzaj agresji czy predyspozycji do agresji, przestał we mnie dominować. Zamienił się w coś przeciwnego – poszukiwanie spokoju i harmonii. Oczywiście teraz łatwiej mi grać postaci stosujące przemoc, bo wiem, jak kogoś uderzyć w sensie technicznym. Znajdowanie takich emocji, potrzebnych do roli, też przychodzi mi łatwiej, bo już dotknąłem tego wcześniej. Natomiast grając drani, nie mam potrzeby, żeby odblokowywać w sobie jakąś mroczną stronę. Mam ją w sobie, potrafię ją zidentyfikować, ale nie ma potrzeby, żeby w sensie zawodowym z tego korzystać. – Jakie to są mroczne strony? Robert Więckiewicz: Po co mam to wywalać?– One i tak są. Robert Więckiewicz: To jest tak, jak pan powiedział, że każdy ma w sobie pierwiastek mordercy, więc ja pewnie też mam w sobie coś takiego.– Ma pan w sobie taki strach, że może zabić? Robert Więckiewicz: Chyba nie. Ale funkcjonuje taki mit mężczyzny silnego, macho, który nie odpuszcza. Jak idę ulicą i idzie dwóch naprzeciwko, to on natychmiast budzi się we mnie i od razu sobie wyświetlam film, co by się działo, gdybym mu uległ, i to powoduje, że idę prosto. Więc boję się i się nie boję. Ten mężczyzna we mnie, ten atawizm nie pozwala mi zejść z drogi, ale jednocześnie boję się, że mogę nie ogarnąć sytuacji.– Grając tak zwanych złych ludzi, myślał pan o nich: nieszczęśni ludzie czy raczej potwory do eliminacji? Robert Więckiewicz: Mnie interesowało raczej to, co tam u nich było pod spodem, nie efekty ich działalności. Dlaczego ktoś mógł się rano żegnać z dzieckiem, przytulając je, całując w policzek, mówić do żony: pa, kochanie, wychodzić i strzelać ludziom w kolana. To mnie interesowało, tego rodzaju schizofrenia. – Może tak właśnie jesteśmy zbudowani, tylko niektórzy z nas wprost to realizują. Robert Więckiewicz: Wiele na to wskazuje, że chodzi tylko o to, czy mamy wędzidło, które jesteśmy w stanie sobie nałożyć. Jeśli go nie ma, to się to kończy. Tak jak bohaterowie tych filmów.– Jest pan zwolennikiem kary śmierci? Robert Więckiewicz: Nie jestem. – Zemsta nie załatwia sprawy? Robert Więckiewicz: Kara śmierci nie jest karą. A kara powinna być czymś, co jesteśmy w stanie odczuć. Zabicie człowieka nie jest karą, nawet najgorszego człowieka. To jest tylko rodzaj jakiegoś okrutnego zadośćuczynienia, oczywiście kiedy to działa państwo, bo kiedy oni sami się zabijają, jeśli ktoś się mści, jeśli ktoś dokonuje wendety, to jego problem. Robi to na własny rachunek.– Pan dałby sobie radę w więzieniu czy boi się pan takiej perspektywy? Robert Więckiewicz: To jest jeden z moich najgorszych snów – że kiedyś kogoś zabiłem i zakopałem, a oni coś tam budują i odkopują.– Mam to samo, tylko ja w tym śnie jestem mordercą seryjnym, odkopują wiele ciał. Robert Więckiewicz: Ja mam jedną ofiarę i to jest bardzo precyzyjne zlokalizowane miejsce. Ten sen się powtarza i jest przerażający, dlatego że ja sobie wtedy uświadamiam, że teraz pójdę do więzienia. I co teraz się stanie z tym wszystkim, co jest? A kolejny przerażający sen jest o tym, że już jestem w tym więzieniu i tu muszę się posłużyć „dyspozycją dnia”, zależnie od okoliczności, wymiaru kary, z kim siedzę i gdzie. Myślę, że starałbym się raczej być spokojny, ale może okoliczności zmusiłyby mnie do tego, żeby się stać kimś innym.– Sen o tym, że odkrywają ciało pańskiej ofiary, może świadczyć o tym, że jest w panu morderca i boi się pan tego. Robert Więckiewicz: Tak, nie ma co tutaj ukrywać, oczywiście w tym sensie, w jakim sobie to powie-dzieliśmy.– Jak długo po przebudzeniu nie jest pan do końca pewien, czy rzeczywiście nie zabił? Robert Więckiewicz: Natychmiast się z tego otrząsam. Gorzej, gdy zdarzy mi się sen w śnie, to znaczy, że w śnie już się niby obudziłem, a to ciągle jeszcze jest sen i sobie uświadamiam, że jednak to nie był sen. Wtedy dramat, to już są poty, drę się. I dopiero kiedy widzę żaluzje, uspokajam Piotr Najsztub "Przekrój" 07/2009